Patronun Kişisel Servet ve Yatırım Yönetimi

 

Bugüne kadar yazdığım mali içerikli makalelerin hepsi şirketin parasını konuştu: alacak, borç, nakit, bütçe, firma değeri. Bu makale ilk kez patronun kendi parasını konuşuyor.

 

Konuya girmeden önce bir gözlemimi paylaşayım. Yıllardır gördüğüm şu: Bir patron şirketinin bilançosunu okumayı öğrendiğinde bile, kendi bilançosunu hiç çıkarmamış oluyor. Şirketinin kaç para ettiğini merak eden adam, kendisinin kaç para ettiğini merak etmiyor. Oysa ikisi arasındaki bağ, çoğu patronun sandığından çok daha tehlikeli.

 

Birinci gerçek: Servetinizin neredeyse tamamı tek bir hissede

Bir yatırım danışmanına gidip “Portföyümün %90’ını tek bir şirketin hissesine koydum” deseniz, adam yerinden fırlar. Oysa Türkiye’deki patronların büyük çoğunluğunun durumu tam olarak budur. Kimse buna “portföy” demediği için kimse rahatsız olmaz.

 

Üstelik durum düşündüğünüzden de kötü. Çünkü elinizdeki bu tek hisse:

·         Likit değildir. Borsadaki bir hisseyi bir günde satarsınız; kendi şirketinizin hissesini satmak 12-18 ay sürer. (Şirket satış sürecini ayrı bir makalede ayrıntısıyla anlatmıştım.)

·         Fiyatı belirsizdir. Değeri bir rakam değil, bir aralıktır; ve o aralık alıcının kim olduğuna göre değişir.

·         Aynı zamanda gelir kaynağınızdır. Şirket kötüye giderse hem servetiniz erir hem maaşınız kesilir. İki riski aynı anda taşıyorsunuz.

·         Üstelik kefaletle şahsi malvarlığınıza bağlıdır. Yani şirket batarsa sadece o hisseyi kaybetmezsiniz; evinizi de kaybedebilirsiniz.

 

Bu dört maddeyi yan yana koyun. Bir yatırım uzmanına gösterseniz, size “derhal çeşitlendirin” der. Ama patronların çoğu bunun tam tersini yapar: Kazandığı parayı da alıp yine aynı şirkete koyar. Yani zaten aşırı yüklü olduğu pozisyonu her yıl biraz daha büyütür.

 

Bunun bir sebebi var ve makul bir sebep: Patron, kontrol edebildiği tek yerin kendi şirketi olduğunu düşünür. Borsayı, fonu, altını kontrol edemez; ama fabrikasını edebilir. Bu duygu anlaşılır ama bir yatırım stratejisi değildir.

 

İkinci gerçek: Şirketin kasası sizin cüzdanınız değildir

Türkiye’de aile şirketlerinin en yaygın alışkanlığı budur: Patron paraya ihtiyaç duyduğunda şirketten çeker, fazlası olduğunda şirkete koyar. Muhasebe bunu 131 Ortaklardan Alacaklar hesabında biriktirir ve yıllar içinde o hesap şişer.

 

Bu alışkanlığın üç ayrı bedeli vardır:

1)      Vergisel bedel. Şirket ortağına faizsiz para kullandırmış sayılır. Emsal faiz üzerinden adat faizi hesaplanır; bu hem kurumlar vergisi matrahı hem KDV doğurur. Bir vergi incelemesinde geriye dönük olarak karşınıza çıkar.

2)      Finansal bedel. Banka, 131 hesabındaki bakiyeyi “şirketten kayıtsız çıkış” olarak okur ve kredi notunuza yansıtır. Şirketinizin öz kaynağı olduğundan zayıf görünür.

3)      Yönetimsel bedel. En sinsi olanı budur: Şirketten ne kadar para çektiğinizi bilmezsiniz. Yıl sonunda “ben bu yıl ne kazandım?” sorusunun cevabı yoktur, çünkü kazancınız kâr payı olarak değil, dağınık çekişler olarak gerçekleşmiştir.

 

Doğrusu: kâr dağıtımını bir sisteme bağlayın

Yapmanız gereken şey basit ama disiplin ister: Şirketten para çekmeyi bırakın, kâr dağıtmaya başlayın.

·         Genel kurulda kâr dağıtım kararı alın ve dağıtılacak tutarı belirleyin. Kâr payı üzerinden %15 stopaj ödenir (bu oran 22 Aralık 2024’ten itibaren %10’dan %15’e çıkarılmıştır).

·         Kendinize bir maaş belirleyin ve bordrolu olarak alın. Patronun maaşsız çalışması, şirketin kârını olduğundan yüksek gösterir ve sizi kendi performansınız hakkında yanıltır.

·         Kâr dağıtımının zamanını ve tutarını nakit akış projeksiyonunuza yazın. Şirketten çıkacak paranın plansız olması, en sık gördüğüm nakit sıkışıklığı sebeplerinden biridir.

 

Not: “Vergi ödemeyeyim diye çekiyorum” diyorsanız, hesabı bir yapın. Kâr payı stopajı ile adat faizinden doğan vergi ve KDV yükünü yan yana koyun; üstüne bir de düşük kredi notunun size ödettiği faiz farkını ekleyin. Çoğu şirkette düzenli kâr dağıtımı, kayıtsız çekişten daha ucuz çıkar.

 

Statü tuzağı: egoyu şirket kasasından finanse etmek

Şirket kasasının cüzdan gibi kullanılmasının arkasında her zaman finansal mecburiyetler yatmaz. Çok daha yaygın ve sinsi bir sebep vardır: Patronun kendi dünyasında girdiği statü yarışı.

 

Gördüğüm pek çok hikâye şöyle başlar: Patron işleri biraz büyütür, belirli bir çevreye girer. O çevrede konuşulan şeyler fabrikadaki üretim hızı veya Öz Kaynak Kârlılığı değildir; kimin hangi araca bindiği, hangi saati taktığı, hangi marinada teknesi olduğudur.

 

Diğer patronlardan etkilenerek başlayan bu yarış, bir süre sonra kontrolsüz bir hovardalığa dönüşür. Zaten garajda duran iki araca üçüncüsü eklenir; ihtiyaçtan değil, “filanca patronda da var” diye tekne büyütülür; milyonluk saatler, pahalı takılar, fütursuzca yapılan kişisel harcamalar başlar.

 

Bunun finansal faturası iki aşamada ödenir:

1. Kişisel servet erir. Patron, kâğıt üstünde zengin olduğunu sandığı için kişisel likiditesinin çok üzerinde bir yaşam standardı kurar. Kazancından çok daha hızlı büyüyen bu lüks tüketim, şahsi varlıkları eritmeye başlar.

2. Şirketin aktiflerine sulanma başlar. Şahsi bütçe bu hovardalığa yetmemeye başladığında, o meşhur refleksi görürüz: Şirketin kasasına el uzatılır. Şirkete ait olması gereken işletme sermayesi, patronun garajındaki lüks arabayı, kolundaki saati veya tatil masraflarını finanse etmeye başlar.

 

Buradaki temel yanılsama şudur: Patron, o arabayı veya saati aldığında “prestij” satın aldığını ve bunun işine fayda sağlayacağını düşünür. Oysa finansal gerçeklik soğuktur:

·         Kolunuzdaki saat veya garajdaki araba bilançonuzda likit bir varlık değildir; kriz anında fabrikanın maaş ödemesini yapamaz.

·         Şirketin öz kaynağını emen bir lüks, şirketi dışarıdan gelen ilk ekonomik dalgada savunmasız bırakır.

·         Egoyu finanse etmek için şirketten çekilen her para, şirketin geleceğinden çalınan yatırımdır.

 

İş adamlığı ile “zengin taklidi yapmak” arasındaki fark tam olarak burada ortaya çıkar. Gerçekten güçlü bir patron, gücünü kolundaki saatten veya marinasındaki tekneden değil; şirketinin nakit akışından, öz kaynak sağlamlığından ve şahsi likiditesinden alır.

 

Şirketinizin aktiflerini kişisel hırslarınızın ve statü arayışınızın finansman aracı yapmayın. Şirketinize yapacağınız en büyük iyilik, kendi kişisel yaşam standardınızı şirket kârlılığıyla ve kişisel nakit akışınızla disipline etmektir.

 

Kendinize bir kural koyun: Kişisel yaşam standardınızı, şirketten aldığınız maaş ve dağıtılmış kâr payı belirlesin, şirketin kasası değil. Yılın sonunda kişisel harcamanızı bu iki kalemin toplamıyla karşılaştırın. Harcamanız fazlaysa, aradaki farkı nereden karşıladığınıza bakın. Cevap büyük ihtimalle 131 hesabıdır ve o hesap, size ait olmayan bir parayla yaşadığınızın kaydıdır.

 

Üçüncü gerçek: Kefaletleriniz nerede duruyor?

Bu, patronların en az takip ettiği ama servetlerini en çok tehdit eden konudur. Yıllar içinde imzalanmış onlarca kefalet, teminat mektubu ve ipotek vardır; çoğunun nerede olduğu bile bilinmez.

 

Bugün oturun ve muhasebenizden şu listeyi isteyin:

·         Hangi bankaya, hangi kredi için, ne tutarda şahsi kefalet verdiniz?

·         Eşiniz veya çocuklarınız da kefil mi?

·         Kapanmış kredilere ait kefaletler resmen kaldırıldı mı, yoksa dosyada duruyor mu?

·         Tedarikçi sözleşmelerinde şahsi kefalet maddesi var mı?

·         Hangi gayrimenkulünüz üzerinde şirket borcu için ipotek var?

 

Bu envanteri yılda bir kez güncelleyin. Ve şunu bilin: Kapanan kredinin kefaleti kendiliğinden kalkmaz. Bankaya yazılı başvurup kaldırtmanız gerekir. Ödenmiş bir kredinin kefaletinin yıllarca dosyada durduğu ve yeni bir borçta karşınıza çıktığı durumlar gördüm.

 

Kişisel bilançonuzu çıkarın

Şirketiniz için yaptığınız şeyi kendiniz için de yapın. Aşağıdaki tabloyu bir kâğıda çizin ve doldurun. Yarım saatlik bir iştir ve pek çok patron bunu hayatında ilk kez yaptığında şaşırır.

 

Patronun Kişisel Bilançosu

VARLIKLAR	BORÇLAR
Nakit ve mevduat	Kişisel krediler
Döviz ve altın	Kredi kartı borçları
Yatırım fonları, hisse senetleri	Konut ve taşıt kredileri
Bireysel emeklilik (BES)	Yakınlara olan borçlar
Oturduğunuz konut	Diğer kişisel yükümlülükler
Yatırım amaçlı gayrimenkuller
Şirket hisseleriniz (öz kaynak değeri)
Şirketten alacaklarınız
Araç, koleksiyon, diğer*
TOPLAM VARLIK	TOPLAM BORÇ
NET KİŞİSEL SERVET = Toplam Varlık − Toplam Borç

 

Nazım kalem olarak ayrıca yazın: Şirket için verdiğiniz şahsi kefaletlerin toplamı. Bu tutar bilançonuzda borç olarak görünmez ama bir gün borcunuz olabilir. Kefalet toplamınız net servetinizi aşıyorsa, teknik olarak zaten iflas riskiyle yaşıyorsunuz demektir.

 

*Bu kalemi gerçekçi değerleyin: bugünkü ikinci el satış fiyatını yazın, aldığınız fiyatı değil. Statü harcamalarının çoğu bilançoda varlık görünür, ama her yıl değer kaybeder ve kriz anında istediğiniz fiyata satılmaz.

 

Şimdi asıl testi yapın

Bilançonuzu doldurduktan sonra varlıklarınızı üçe ayırın:

Grup	Nakde dönme süresi	Neler girer?
Likit	0 – 7 gün	Nakit, mevduat, döviz, altın, para piyasası fonu
Yarı likit	1 – 6 ay	Hisse senedi, yatırım fonu, satılabilir konut
Likit olmayan	1 yıl ve üzeri	Şirket hisseniz, ticari gayrimenkul, girişim yatırımları

 

Patronun kişisel likidite testi

·         Yarın şirketiniz kapansa ve hiç geliriniz olmasa, likit varlıklarınızla ailenizin normal yaşam standardını kaç ay sürdürebilirsiniz?

·         Cevap 6 aydan az ise, servetiniz ne kadar büyük görünürse görünsün kırılgansınız.

·         Cevap hiç ise (ki gördüğüm patronların azımsanmayacak kısmında cevap budur) servetiniz aslında yok; sadece şirketiniz var.

 

Bu testin amacı sizi korkutmak değil. Amaç şu ayrımı görmenizi sağlamak: Zengin olmak ile likit olmak farklı şeylerdir. Türkiye’de pek çok patron kâğıt üzerinde zengin, nakit olarak dardır. Ve krizler kâğıt üzerindeki zenginliği sormaz.

 

Şirket dışında bir çekirdek kurun

Buraya kadar anlattıklarımın tek bir pratik sonucu var: Şirketinizin dışında, şirketiniz batsa bile ayakta kalmanızı sağlayacak bir varlık çekirdeği kurmalısınız. Bu çekirdek üç özelliğe sahip olmalıdır:

1)      Şirketten tamamen ayrı olmalı. Şirkete kefil edilmemiş, ipotek verilmemiş, şirketle iş yapmayan varlıklar.

2)      Likit veya yarı likit olmalı. Kriz anında satamayacağınız bir varlık, kriz anında yoktur.

3)      Dokunulmaz olmalı. Şirket sıkıştığında oraya el atmayacağınıza dair kendinize söz verin. Pek çok patron bu çekirdeği kurar, sonra ilk sıkışıklıkta şirkete aktarır ve tekrar sıfıra döner.

 

Peki bu çekirdek ne kadar olmalı? Herkese uyan tek bir rakam yok, ama pratik bir başlangıç ölçüsü verebilirim: Ailenizin 12 aylık yaşam giderini karşılayacak kadar likit varlık. Buna ulaştıktan sonra, dağıttığınız her kâr payının belirli bir oranını (örneğin yarısını) şirket dışında değerlendirmeyi kural haline getirin.

 

Bunu bir “tasarruf” olarak değil, risk yönetimi olarak görün. Şirketinizde döviz açık pozisyonunu nasıl kapatıyorsanız, kişisel servetinizde de konsantrasyon riskini öyle kapatıyorsunuz.

 

Yatırım kararı nasıl alınır?

Patronların yatırım kararlarında gördüğüm en yaygın hata, sıralamayı ters kurmalarıdır. Önce araç seçilir (“altın mı alsam, daire mi?”), sonra gerekçe aranır. Doğrusu tersidir; araç en sonda gelir.

1)      Amaç: Bu para ne için? Emeklilik mi, çocukların eğitimi mi, şirket dışı gelir mi, servet koruma mı?

2)      Vade: Bu paraya ne zaman ihtiyacınız olacak? 1 yıl, 5 yıl, 15 yıl? Vadeyi bilmeden risk seviyesi belirlenemez.

3)      Likidite ihtiyacı: Ani nakit ihtiyacı doğarsa bu paraya dokunmanız gerekir mi? Gerekiyorsa gayrimenkule bağlamayın.

4)      Risk toleransı: Bu paranın değeri bir yılda %30 düşse ne yaparsınız? Uyuyabilir misiniz, yoksa panikle satar mısınız? Dürüst cevap verin; kâğıt üzerindeki risk toleransı ile gerçekteki farklıdır.

5)      Alternatif getiri: Bu parayla yapabileceğiniz en iyi diğer şey ne? Yatırımınızın başarısı mutlak getirisiyle değil, bu alternatife göre ölçülür.

6)      Ve en sonda: araç seçimi.

 

Alternatif getiri: patronun en çok atladığı kavram

Beşinci maddeyi biraz açayım, çünkü bu makalenin şirket tarafıyla bağlandığı yer burasıdır.

 

“Patronlar ve Mali Veriler” serisinde Öz Kaynak Kârlılığı (ROE) göstergesini anlatmıştım: Net kâr ÷ Öz kaynak. Örnek şirketimizde bu oran %10,7 çıkmıştı ve şu rahatsız edici soruyu sormuştuk: Bu şirkete koyduğunuz para, size riske girmeden elde edebileceğinizden fazlasını kazandırıyor mu?

 

İşte kişisel yatırım kararınız da tam bu soruyla başlar. Çünkü şirketinize koyduğunuz her ek sermaye, aslında bir yatırım kararıdır (sadece siz ona yatırım demiyorsunuz).

 

Şirketinize sermaye koymadan önce

·         Şirketinizin son üç yıllık ROE ortalamasını hesaplayın.

·         Aynı dönemde risksiz alternatifin getirisiyle karşılaştırın.

·         ROE’niz alternatifin altındaysa, şirkete koyacağınız para kötü bir yatırımdır. Bu, şirketi kapatın demek değildir; önce şirketin kârlılığını düzeltin, sonra sermaye koyun demektir.

·         Ve unutmayın: Şirkete koyduğunuz sermaye, alternatifin aksine hem likit değildir hem de kefaletle katlanmış risk taşır. Yani sadece eşit getiri bile yeterli değildir; şirketin belirgin biçimde fazlasını kazandırması gerekir.

 

Yatırım araçları: dürüst bir değerlendirme

Aşağıdaki tabloda araçları getiri sıralamasına göre değil, bir patron için taşıdıkları anlama göre karşılaştırdım. Getiri tahmini vermiyorum; kimse veremez.

 

Yatırım araçlarının patron açısından karşılaştırması

Araç	Likidite	Zaman ister mi?	Patron için not
Mevduat / para piyasası fonu	Çok yüksek	Hayır	Acil rezervin doğal yeri. Getiri için değil, hazır olmak için tutulur.
Döviz	Yüksek	Hayır	Şirketinizin döviz açık pozisyonu varsa, kişisel dövizi doğal bir denge olarak düşünün.
Altın	Yüksek	Hayır	Uzun vadeli değer saklama aracı. Kısa vadeli getiri beklentisiyle alınırsa hayal kırıklığı olur.
Yatırım fonu	Yüksek	Az	Zamanı olmayan patron için en makul yol. Fon seçerken geçmiş getiriye değil, stratejiye ve gider kesintisine bakın.
Hisse senedi	Yüksek	Evet	Kendi sektörünüze yatırım yapmayın. Sektör kötüye giderse hem şirketiniz hem portföyünüz aynı anda vurulur.
Gayrimenkul	Düşük	Evet	Türkiye’de aşırı sevilir. Kira getirisi ile değer artışını ayrı ayrı hesaplayın; çoğu yatırımda kira getirisi sanıldığından düşüktür.
Girişim / melek yatırımcılık	Çok düşük	Çok	Kaybetmeyi göze alamayacağınız parayı koymayın. Ve şunu bilin: yatırım yapmak ile iş kurmak farklı becerilerdir.
Kendi şirketiniz	Çok düşük	Zaten veriyorsunuz	En büyük pozisyonunuz. Getirisini ROE ile ölçmediğiniz sürece, bunun bir yatırım olduğunu fark etmezsiniz.

 

Not: Bu tablo bir yatırım tavsiyesi değildir; araçların yapısal özelliklerini karşılaştırır. Yatırım kararlarınızı kendi durumunuza göre, gerekirse bir yatırım danışmanıyla birlikte verin.

 

Patronların yaptığı dört yatırım hatası

1)      Acil rezerv tutmamak. Nakdin tamamı “çalışmalı” diye düşünülür. Oysa acil rezervin işi çalışmak değil, hazır olmaktır.

2)      Getiriyi nominal hesaplamak. “Daireyi 2 milyona aldım, 4 milyona satıyorum” cümlesi tek başına bir şey ifade etmez. Aynı dönemde enflasyon ne oldu, alternatif getiri ne oldu? Reel hesaplamadan kâr ettiğinizi bilemezsiniz.

3)      Duygusal karar vermek. Akrabanın önerisi, komşunun kazancı, sofra sohbeti. Şirketinizde bu şekilde karar vermiyorsanız, kendi paranızda da vermeyin.

4)      Çıkış planı olmadan girmek. Bir yatırıma girerken “bunu ne zaman, hangi şartla, kime satacağım?” sorusunun cevabı yoksa, aslında yatırım yapmıyorsunuz; sadece para bağlıyorsunuz.

 

Akıl veren çok olur: patronlara yapılan en tehlikeli 6 tavsiye

Etrafınızda patron olduğunuzu bilen ve paranızı “sizin adınıza yönetmeye” hevesli pek çok insan olacaktır. Bankacılar, danışmanlar, gayrimenkul satıcıları veya “ben bu işi çözdüm” diyen eş dost... Bu tavsiyelerin büyük kısmı iyi niyetli olsa da, bir patronun risk profilini anlamadan verildiği için servetiniz için büyük tehdit oluşturur.

 

İşte kulağa cazip gelen ama arkasında büyük tuzaklar barındıran en sakıncalı tavsiyeler:

 

1. “Şirketin parası kasada durmasın, gayrimenkule bağlayalım; hem değerlenir hem teminat gösteririz.” En sık düşülen tuzaktır. Şirketin işletme sermayesini alıp “nasıl olsa değerleniyor” diye arsaya, dükkana bağlarlar. Sonra ilk krizde nakit sıkışıklığı yaşandığında o gayrimenkul 1 günde satılamaz. Bankaya teminat verseniz bile kredinin limiti gayrimenkulün değerine göre değil, nakit akışınıza göre belirlenir. Şirketin likiditesini gayrimenkule gömmek, bilançoyu kilitler.

 

2. “Tüm yumurtaları aynı sepete koyma; gel bildiğin sektöre yakın başka bir işe ortak olalım.” Yatırım danışmanının “çeşitlendirme” dediği şey ile patronun anladığı çeşitlendirme farklıdır. Patron genellikle bildiği sektöre yakın (örneğin tedarikçisine, müşterisine veya yan koluna) yatırım yapmayı “güvenli” sanır. Oysa o sektör krize girdiğinde, yatırdığınız parayla birlikte kendi ana işiniz de vurulur. Gerçek çeşitlendirme, ana işinizle riski korele olmayan alanlarda yapılır.

 

3. “Faizde/fondaki paranı çek, kendi işini büyüt; en iyi bildiğin iş senin işindir.” Kulağa gurur okşayıcı gelir ama finansal bir intihardır. Kendi şirketinize koyduğunuz sermayenin Öz Kaynak Kârlılığı (ROE) alternatif getirinin altındaysa, paranızı kendi işinize yatırmak “bildiğin işte paranı eritmek” demektir. İşinizi büyütmek romantik bir duygu, kârlı büyütmek ise finansal bir zorunluluktur.

 

4. “Şahsi varlıklarını şirkete ipotek/teminat ver, kredi limitin açılsın, işleri patlatalım.” Finansman direktörlerinin veya bankacıların en sevdiği tekliftir. Şirketin büyüme iştahı için kişisel servetin koruma kalkanını kaldırmaktır. Bir kriz anında şirket batmakla kalmaz; oturduğunuz evi, kişisel birikimlerinizi de beraberinde götürür. Kişisel varlıklar, şirket borçlarının kefaleti veya teminatı olmamalıdır.

 

5. “Şu arsayı/şirketi krizde kelepire kapatıyoruz, hemen şahsi paranı koy.” Fırsat kaçırma korkusu (FOMO) sadece borsadaki küçük yatırımcıda olmaz; patronlarda daha ağır olur. Piyasadaki likidite krizini görünce “kelepir varlık” avına çıkmak, eldeki hazır acil durum rezervini tüketir. Unutmayın: Krizde en değerli varlık kelepir gayrimenkul değil, nakdin kendisidir. Nakdi bitiren patron, en kelepir malı bile işletemez.

 

6. “Vergi ödememek için kârı dağıtma, şirkette tut ya da gayri-resmi çek.” Mali aklın en zayıf olduğu yerdir. Kâr dağıtıp stopaj ödemekten kaçınırken; adat faizi riskine, düşük kredi notuna ve dağınık para çekişlerinin getirdiği kontrolsüzlüğe razı olunur. Üstelik şirkette biriken dağıtılmamış kârlar, operasyonel risklerin hedefi haline gelir. Vergi planlaması yapmak başkadır, sırf vergi ödememek için serveti şirketin içinde hapsedip riske atmak başkadır.

 

Devir ve emeklilik: servetin son bölümü

Bir patronun servet yönetimi, o servetin nasıl devredileceği planlanmadan tamamlanmış sayılmaz. Bu konuyu ayrıntısıyla “Şirket Satış ve Satın Alma Süreçleri” makalemde ele almıştım; burada sadece kişisel servet açısından üç noktaya değineceğim.

·         Şirketiniz sizden bağımsız çalışabiliyor mu? Cevap hayırsa, servetinizin en büyük kalemi aslında satılabilir değildir. Patrona bağımlı şirket, patron gidince değerinin önemli bir kısmını kaybeder. Şirketi kurumsallaştırmak, bir yönetim tercihi değil; kişisel servet kararıdır.

·         Devir mi, satış mı? Çocuklarınız işi devralmak istiyor mu? Gerçekten istiyor mu, yoksa siz mi istiyorsunuz? Bu soruyu erken sorun. İsteksiz bir devir, hem şirketi hem aile ilişkilerini yıpratır.

·         Miras planı yapın. Hisse dağılımı, vasiyet, ortaklık sözleşmesindeki devir maddeleri. Bunlar hayattayken konuşulduğunda pazarlık; sonrasında konuşulduğunda davadır.

 

Yıllık kişisel finans takviminiz

Şirketiniz için bir rapor takvimi kurmanızı önermiştim. Aynısını kendiniz için de kurun; çok daha hafiftir:

Ne zaman	Ne yapılacak
Ocak	Kişisel bilançonuzu çıkarın. Geçen yılkiyle karşılaştırın: net servetiniz reel olarak arttı mı?
Nisan	Genel kurul dönemi: kâr dağıtım kararı. Ne kadarını alacaksınız, ne kadarını şirket dışında değerlendireceksiniz?
Temmuz	Portföy gözden geçirme. Dağılım hedeflerinizden saptı mı? Gerekiyorsa dengeleyin.
Ekim	Gelecek yıl planı ve vergi planlaması. Mali müşavirinizle birlikte yapın.
Yılda bir	Kefalet envanterini güncelleyin. Kapanmış kredilerin kefaletlerini kaldırtın.
Her ay	Acil rezervinizin kaç aylık gidere denk geldiğini kontrol edin.

 

 

Özetle

·         Servetinizin büyük kısmı tek bir hissede: kendi şirketinizde. Bu bir tercih değil, çoğu zaman fark edilmemiş bir durumdur.

·         Şirketten para çekmeyi bırakıp kâr dağıtmaya geçin. Kayıtsız çekiş, sandığınızdan pahalıdır.

·         Kefalet envanterinizi çıkarın. Servetiniz büyük ölçüde şirkete rehinli olabilir ve bunu bilmiyor olabilirsiniz.

·         Kişisel bilançonuzu çıkarın ve likidite testini yapın: şirketiniz olmasa kaç ay yaşarsınız?

·         Şirket dışında, dokunulmaz bir çekirdek kurun.

·         Şirketinize koyduğunuz sermayeyi de bir yatırım olarak görün ve getirisini ROE ile ölçün.

 

Ve son olarak şunu söyleyeyim. Bir patronun başarısı, şirketinin cirosuyla ölçülmez. Yıllar sonra geriye dönüp baktığınızda önemli olacak tek şey şudur: Kurduğunuz iş, size ve ailenize güvenli bir gelecek bıraktı mı? Bu sorunun cevabı şirketin bilançosunda değil, sizin bilançonuzda yazılıdır. Ve o bilançoyu çıkarmak, tamamen sizin elinizde.

 

Not: Bu makale bilgilendirme amaçlıdır ve yatırım tavsiyesi niteliği taşımaz. Vergi, hukuk ve yatırım kararlarınızda mali müşaviriniz, avukatınız ve yatırım danışmanınızla birlikte değerlendirme yapmanızı öneririm.

 

Tüm bunlar ve daha fazlası “PATRONLARIN ODAKLANMASI GEREKEN MALİ VERİLER” başlıklı eğitimimde mevcuttur. Eğitim başvurusu: bilgi@referansnoktasi.com

 

 

Ek okuma önerilerim:

·         https://muratsaylan.blogspot.com/2025/03/tablodan-karara.html

·         https://muratsaylan.blogspot.com/2025/02/dort-temel-tablo.html

·         https://muratsaylan.blogspot.com/2025/01/patron-neden-mali-veriden-uzak-durur.html

·         https://muratsaylan.blogspot.com/2023/05/sirket-sats-ve-satn-alma-sureclerinde.html

·         https://muratsaylan.blogspot.com/2022/07/hissemi-kaca-satsam.html